Jan Wyżykowski, wybitny inżynier i geolog, bez którego nie byłoby dzisiejszego Kombinatu Górniczo-Hutniczego Miedzi, urodził się 31 marca 1917 roku w Haczowie. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości, a następnie kontynuował naukę w Rozwadowie i Krakowie, gdzie w roku 1936 zdał maturę w Liceum im. Jana III Sobieskiego. Po maturze pobierał lekcje śpiewu u profesora Bronisława Romańszyna, jednak choroba gardła uniemożliwiła mu dalszą edukację muzyczną. Rozpoczął więc studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które przerwała II wojna światowa. Po jej zakończeniu rozpoczął wyższe studia na krakowskiej AGH. Od 1947 roku pracował w Bytomskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego, gdzie zbierał materiały dotyczące technologii i przeróbki węgla kamiennego. W 1950 roku uzyskał stopień magistra inżyniera nauk technicznych. W latach 1951-1954 prowadził badania w niecce śród sudeckiej w okolicach Kamiennej Góry. Dnia 23 marca 1957 roku w rejonie wioski Sieroszowice natrafił na warstwy miedzi. Na głębokości ponad 655 metrów odkryto warstwę rudy o zawartości 1,4 % miedzi. Cztery wydobyte rdzenie zostały przewiezione do Państwowego Instytutu Geologicznego, gdzie przeprowadzone badania potwierdziły obecność miedzi. To odkrycie zapoczątkowało historię Zagłębia Miedziowego. W 1959 roku Jan Wyżykowski udokumentował największe w Europie złoża rudy miedzi w okręgu Lubin-Sieroszowice. Warto zaznaczyć, że o tych złożach wcześniej wiedzieli Niemcy, jednak po zakończeniu II wojny światowej nie zdążyli penetrować terenów miedziowych. W 1965 roku na podstawie napisanej dysertacji „Zagadnienie miedzionośności cechsztynu na tle budowy geologicznej strefy przed sudeckiej”, uzyskał stopień naukowy doktora nauk przyrodniczych. Dzięki Janowi Wyżykowskiemu, pochodzącemu z małej podkarpackiej wioski Haczów, rozpoczęła się praca jednej z największych polskich firm z branży miedzianej na świecie. Choć Kombinat Górniczo - Hutniczy Miedzi został oficjalnie powołany w 1961 roku, badania przeprowadzone przez Wyżykowskiego stały się fundamentem przyszłego rozwoju spółki. Mimo że na początku swojej drogi życiowej odkrywca interesował się śpiewem, jego przyszłość, z powodu choroby gardła, obrała zupełnie inny kierunek. Dorobek naukowy Jana Wyżykowskiego obejmuje około 30 prac publikowanych oraz 20 archiwalnych. Był wielokrotnie nagradzany prestiżowymi wyróżnieniami. Zmarł w Warszawie 31 października 1974 roku i został pochowany na warszawskich Powązkach.

Zygmunt Pelczar